Nog één laatste keer!!!

Mijn laatste avond bij mrs. Richards was heel erg gezellig en een verassing. Toen ik naar huis wou gaan heb ik snel nog even wat cadeautjes gekocht voor mrs. Richards en voor Eda en ook nog wat souveniertjes voor thuis. Eindelijk thuis was ik dus ook helemaal uitgeput want het was echt enorm heet die dag. Ik wou dus ook het liefst op de bank neerploffen maar dat zat er nog even niet in. Het avondeten was bijna klaar en dat was kip met rijst, bruine bonen, doperwtjes en gebakken aardappelen. Alles wat ik lekker vond had ze voor mij klaar gemaakt. Toen mijn kamergenoot thuis kwam heb ik meteen de cadeautjes gegeven en ik kreeg ook nog wat terug. Van mijn kamergenoot kreeg ik een armbandje en van mrs. Richards kreeg ik een nachthempt, een badjasje en een omslagdoek voor het strand, allemaal in de kleuren die zij mooi vond, hahaha(rose en blauw). Even later kwam iedereen thuis en hebben we allemaal lekker aan tafel gegeten en toen kwam er witte wijn bij en taart en cake, hadden ze allemaal voor mij gekocht voor mijn afscheid. Toen we allemaal vol waren hebben we samen afgewassen en gingen we buiten zitten. En omdat het mijn laatste dag was en ik het wel een beetje gezellig wou maken heb ik flesjes van mijn allerlekkerste drankje gekocht..........BAILEY'S!!! Later kwam de vriendin van mrs. Richards, Gloria er ook nog bij en van haar kreeg ik een goudkleurig handtasje en ook nog familie het werd echt ontzettend gezellig, ze had ze allemaal voor mij uitgenodigd. We hebben allemaal foto's gemaakt en heel veel gelachen. Toen ik naar bed ging vond ik het eigenlijk toch wel heel erg jammer dat ik naar huis ging en was liever nog even gebleven. De volgende dag moest ik nog snel mijn koffer inpakken omdat ik daar de vorige dag helemaal geen tijd voor had gehad, het werd één en al gehaast maar ik was optijd klaar en het werd tijd voor het echte afscheid. Dat was toch eigenlijk best wel moeilijk. We maakten nog even een foto voor het huis en toen moest ik weg, mrs. Richards omhelsde me en begon ineens te huilen en toen moest ik ook en mijn kamergenoot ook nog bijna. Het was echt ontzettend zielig en dat zou ik ook het liefst weer willen vergeten. Ik moest er snel vandoor en Eda ging met mij mee om de spullen mee te sjouwen. Omdat we bijna moesten rennen om de trein te halen viel ik tot overmaat van ramp ook nog op de grond met de baggage, maar gelukkig hadden we de trein nog net gered. Aangekomen op het vliegveld verliep alles heel gewoon en soepeltjes, ik heb wel een half uur in het vliegtuig moeten wachten voordat we gingen opstijgen en het vliegtuig maakte ook echt een heel raar geluid toen we de lucht in gingen, maar ik heb het allemaal overleeft. Eindelijk weer met mijn voetjes op de Nederlandse bodem voelt alles weer helemaal vertrouwd aan en je voelt je al gauw weer thuis. Ik mis natuurlijk wel iedereen, maar ik kan ze altijd opzoeken want ik ben bij iedereen thuis welkom!!!

Mrs. Richards verhalen (waargebeurd!!!)

1) Een aantal jaren geleden ging Alpha (mrs. Richards voornaam) heel veel om met een echtpaar uit de buurt ze deden echt alles samen en vaak liep dat echtpaar dan 's avonds samen met Alpha mee naar huis zodat ze veilig thuis aankwam. Plotseling overleed de man van haar vriendin, het was echt heel tragisch. Na de begrafenis liep Alpha in het donker alleen naar huis en omdat ze vrij moe was ging ze maar gelijk naar bed. Ze deed het licht uit, ging op haar bed zitten en ineens voelt ze dat bij het voeteneind haar bed naar beneden zakt alsof iemand erop ging zitten. Ze schrok, rolde naar de andere kant van haar bed om het licht aan te doen en op dat moment ging er iets zwaars over haar heen. Ze begon te gillen en deed het licht aan. De volgende dag had ze het erover gehad samen met haar vriendin en nu denken ze dat het misschien die man is geweest die met haar naar huis is gelopen omdat ze dat normaal altijd deden. Sindsdien slaapt Alpha altijd met het licht aan en is er thuis nooit meer wat gebeurd.

2) Zo'n zelfde iets gebeurde haar later weer in een hotel. Samen met een groep meiden ging ze op vakantie. Ze zaten allemaal in een hotel en allemaal op een verschillende verdieping. Toen ze aan het ontbijt zaten kwam Gloria binnen lopen en zei dat ze een geest op haar kamer had gehad, een zwarte man helemaal in het wit gekleed. Niemand geloofde haar en lachte er maar om. De volgende avond, iedereen ging naar bed na een gezellig avond en viel bijna meteen in slaap. Op een gegeven moment werd Alpha wakker en ze zag een zwarte man voor haar staan helemaal in het wit gekleed en die kwam op haar af. Ze begon te gillen, deed het licht aan en de geest was verdwenen. De volgende dag weer aan het ontbijt verteldde ze wat er gebeurd was en toen werd iedereen toch wel een beetje bang. De geest heeft zich nog een aantal keer laten zien in verschillende kamers bij mensen die zij niet kenden en hij was ook zo weer verdwenen.

3) Ongelooflijk maar waar gebeurd!!!
Bij Alpha in de buurt hebben veel mensen studenten in huis en veel staan erom bekent dat ze dan alles doen wat niet mag en er flink op los gaan. Zo was er ook een meisje die uitging met een jongen die niet echt werd vertrouwd. Ze is vaak gewaarschuwd, maar luisteren ho maar. Het was de hele tijd dat ze samen waren leuk en geweldig tot ze naar huis ging. Bij hun afscheid had een jongen haar een cadeautje gegeven en hij zei "Niet openmaken totdat je in het vliegtuig zit!". Opgewonden scheurd ze de verpakking open, maar haar blije gezicht veranderde al snel in een vreselijke schrik als ze ziet wat er in zit. Het is een kist waarop staat 'Welcome to the aidsworld'!

MY LAST DAY ~:(

Ik voel me nu echt enorm sip! Ik heb net van iedereen afscheid genomen en binnen een uurtje loop ga ik opweg naar het station en weet ik dat ik deze school nooit weer zal zien, in ieder geval niet van binnen. Ik ben wel heel erg blij dat ik weer naar huis ga en iedereen weer kan zien, maar het gevoel van afscheid overheerst nu veel meer en daar voel ik me niet goed bij.

Gister ben ik naar mijn laatste bootparty geweest en het was weer geweldig. Nu was het mooi weer dus iedereen was ook op het dek en het was echt helemaal gevuld. Als je ging dansen moest je om de 5 minuten je hoofd afvegen want het was er zo ontzettend heet. We waren pas om half 5 thuis en ik sliep pas om 5 uur en ben vervolgens weer opgestaan om half 7. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog aardig vol hou want ik ben nog niet echt heel erg moe. Zal nog wel komen denk ik. We hadden op de terugweg ook zoiets raars meegemaakt. Er liepen 2 meiden voor ons en 1 van ze moest echt heel nodig naar de wc, dus de eerste boom die ze tegenkwam gebruikte ze als toilet. Haar rok ging naar beneden en haar onderbroek echt midden op straat en er leek geen eind aan te komen!!! Ik kon het gewoon niet geloven toen ik het zag en er kwamen ook jongens langs gelopen en die vonden het uitzicht volgens mij maar al te leuk.

Eergister ben ik met mijn kamergenoot Eda naar Chicago geweest. We zaten echt bijna helemaal boven in, dus we keken echt op ze neer, dat was wat minder, maar het maakte de musical er niet minder op. Het was echt geweldig met alle zang en dans en natuurlijk met Brooke Shields, jaja ze was er echt!

Ik denk dat ik zometeen nog even de stad in ga en dan lekker naar huis slapen. Maar jullie horen nog van mij als ik thuis ben want jullie hadden de verhalen van mrs. Richards nog te goed.

Liefs Tilly

Vol huis, laatste weekend!!!

Sinds een week is het huis helemaal vol met studenten en ik heb weer een nieuwe kamergenoot, ze komt uit Turkije, haar naam is Eda en ze is ontzettend aardig. De andere twee studenten komen uit Italie, daarnaast hebben we nog een lerares uit Rusland en 1 van haar leerlingen slaapt nu bij haar op de kamer (???, ja ik leg het zo uit).

Omdat ik Eda echt vanalles heb moeten uitleggen vanaf het begin dat ze hier is en omdat we al een aantal dingen samen hebben gedaan ben ik ineens haar held (?). Nu wil ze dat ik 2 week langer blijf totdat zij weg gaat. Ze denkt dat het niks word zonder mij (overdrijven is ook een vak dacht ik).

Een paar dagen geleden hadden we een heel gedoe in huis samen met de 2 studenten uit Italie, hun lerares en mrs. Richards. Iedereen in het huis wast zijn eigen spullen af als je het hebt gebruikt en als je aardig bent dan doen 2 mensen het samen voor iedereen en de volgende dag doet iemand anders het. De 2 dames waren het daar niet zo mee eens en zonder wat tegen mrs. Richards daarover te zeggen zijn ze naar de lerares gegaan en hebben ze haar een briefje laten schrijven voor mrs. Richards. We hadden allemaal net gegeten, de dames hadden zich al omgekleed om te gaan slapen maar voordat ze naar bed gingen gaven ze het briefje. Daarin stond dat ze betalen voor gas en water en dat ze niet hoeven af te wassen. Mrs. Richards sprong echt bijna uit haar vel, ze werd zo boos dat ze meteen naar het huis beldde waar de lerares verbleef om te vragen of ze even wou langskomen. Iedereen stond in de keuken te wachten en toen begon het, een lawaai kwam daar vandaan. 'Wie denken jullie wel niet wie jullie zijn!' 'Weet je wel hoeveel geld ik krijg voor 2 studenten!' 'Iedereen moet hier zijn eigen spullen afwassen dus zij ook!' en zo ging het maar door. Toen zei de lerares dat ze bang voor mrs. Richards waren omdat ze zo strikt is. Ik weet dat ze strikt is maar om er nou bang van te worden is echt overdreven. Een andere lerares die toen nog bij ons was vond dat maar vreemd en vroeg aan het meisje of ze echt bang was, maar ze kan niet zo goed engels dus ze snapte er helemaal niks van. En toen maakte de Italiaanse lerares een fout, zij vertaalde de vraag in het Italiaans of ze bang was en het antwoord dat ze kreeg was 'NO'! Ik dacht bij mezelf daar klopt hier iets niet. Volgens mij ligt het niet aan de meiden dat er hier nu zo'n ruzie is ontstaan maar aan de lerares. Maar gauw daarna ging ze weg en de dames slapen nog steeds bij ons in huis.

De lerares die nu bij ons is voor drie week komt uit Rusland en toen ik haar zag wist ik niet zeker of ze wel of niet straight was omdat ze eruit zag als een man, praat als een man, zit als een man, nou eigenlijk alles doet ze als een man. En ze moest me iets vragen over de treinen in de ochtend en toen moest ik even naast haar komen zitten en dat vond ik wel erg close. Maar toen verteldde ze dat ze getrouwd was, al voor 30 jaar en dat ze een zoon heeft, dus ik was helemaal gerust gesteld. Maar goed we gaan verder. Ze had verteld over 2 jongens die bij een gastgezin in huis zaten (vrouw en 2 kids) die geen slot op de deur hadden in de douche (waar ook de wc zit) en geregeld als zij daar waren vloog die deur ineens open, daar voel je je dus niet echt veilig. Er was ook nog een andere student die ergens in een achterbuurt zit en zich absoluut niet veilig voelde en elke avond moest huilen en de lerares moest haar steeds naar huis brengen. De lerares vroeg of ze bij ons kon blijven voor 3 weken maar er was geen plek meer. Na lang zeuren van hun kant heeft mrs. Richards toegegeven en een uitklapbed in de kamer bij de lerares gezet, er was geen andere plek meer over. Ik moet er toch niet aan denken dat ik bij mijn lerares op de kamer slaap voor 3 weken en we dachten ook nog eerst dat ze met z'n 2en in 1 bed sliepen omdat we niet wisten dat er een uitklapbed was.

Met mijn nieuwe kamergenoot ben ik nu 2x naar de film geweest een gewone film en een documantaire in 3D over 'Wildlife in Africa' in de IMAX (grootste biosscherm in Britain). Dat was echt super leuk. Iedereen zit met zo'n grote bril op en de dieren kwamen gewoon echt uit het scherm. Er zat een klein meisje voor ons en die dacht dat alles echt was en wou de leeuwen, panters, neushoorns, buffels en olifanten steeds aaien. Vanochtend zijn we naar Buckingham Palace geweest voor 'the changing of the guards' samen met school. En ik had het kunnen weten, dat was helemaal niks. Ik heb wel foto's kunnen nemen en ik heb de stoet ook wel gezien maar hoe ze nou van plaats verwisselden heb ik niet gezien omdat het daar vol was met mensen, we waren dus veel te laat weggegaan. In de laatste 4 dagen ga ik nog met haar naar de musical Chicago en naar Tate Modern als ik daar nog tijd voor heb.

Afgelopen weekend is mijn zus langsgekomen. Ik wist niet zeker of ze nog wel langs wou komen in verband met de aanslagen, maar dat was oke voor haar. We hadden het weer mee en we hebben een aantal leuke dingen gedaan. Ze zou eigenlijk alleen in een hotel slapen maar ze had gevraagd of ik kon bellen naar het hotel om er een 2persoonskamer van te maken zodat ik met mijn koffer daar naartoe kon gaan (ze heeft al baggage voor me meegenomen). Ik dus bellen en Petra haar naam doorgeven, zegt die vent aan de lijn dat er geen reservering voor haar is. Ik moest nog maar een keer terug bellen over een half uurtje. Ik dus weer bellen zegt hij ik kijk nog een keer en weer kon hij het niet vinden. Moest ik weer bellen maar nu over een kwartiertje. Ik zeg mijn naam en ineens zegt hij Pietronella, hij had de reservering onder haar volle naam staan en niet onder Petra. De volgende dag opweg naar het hotel was ik al vrij vroeg aangekomen bij het station en heb heel lang moeten wachten tot mijn zus kwam omdat de metro het op bepaalde plekken niet deed en ze moest lopen. De volgende dag zijn we naar Kensington Palace gegaan, we zijn er niet binnen geweest, maar we hebben daar een soort eigen samengestelde Afternoon Tea gehad in de Orangery van Kensington Palace. Dat was echt ontzettend lekker en echt super vullend. We hebben scones met rozijnen, boter en jam gehad (ze waren nog warm) en we hebben Belgische Chocoladetaart en Sinaasappeltaart met witte chocola gehad. Ik moet zeggen dat we echt enorm vol waren toen we het op hadden. Vervolgens zijn we naar de stad gegaan om kaarten voor een musical te halen. We hadden eigenlijk naar 'Women in White' gewild, maar ze hadden er geen kaarten meer voor dus zijn we naar 'Saterday Night Fever' gegaan. En dat was echt ontzettend leuk, vooral DJ Monthy!!! Voordat we naar de musical gingen hebben we gegeten in het Rainforest restaurant, daar hebben ze dan ook echt dieren nagemaakt (olifanten, gorrila's, vogels, krokodillen, slangen etc.) die bewegen en geluiden maken, daar werd ons bord helemaal gevuld met patat en een lekkere burger, we waren echt ontzettend vol. De volgende dag zijn we vroeg uit de veren gegaan om nog een ritje te maken in de London Eye. Dat vond ik echt geweldig. Het is zo hoog en eigenlijk heb je dat helemaal niet door, en natuurlijk een perfect uitzicht. Die dag waren er ook ontzettend veel politieagenten op straat, bij het oversteken, elke drie bomen zo ongeveer, op elke hoek van de straat in de metro bij de treinen en allemaal helikopters, niet normaal meer. Na de Londen Eye hebben we nog een heerlijk engels ontbijt gehad, das echt ontzettend veel (gebakken ei, witte bonen, spek, worst, champignonen en toast) dan heb je eerst ook geen eten meer nodig. Later in de middag gingen we naar het vliegveld en ik ben echt ontzettend blij dat mijn zus mijn koffer mee naar huis nam. Hij was echt ontzettend zwaar en we konden het gewoon niet tillen. Ik heb dus een tas gekocht om daar nog wat dingen in over te zetten zodat het een beetje draagbaarder werd. Dat is gelukt, maar om dat ding nou helemaal naar het vliegveld te sjouwen trap op trap af metro in metro uit was echt een slagveld, mijn zus heeft echt overal spierpijn nu, maar gelukkig heeft ze het overleefd en ik ben haar dus ook echt ontzettend dankbaar.

Ik heb nu nog maar 4 dagen te gaan en dan is het alweer voorbij, jammer, maar toch ook wel heel erg fijn om weer lekker naar huis te gaan en je eigen vertrouwde leventje weer op te pakken!!! Dit was waarschijnlijk mijn 1na laatste verhaaltje ~:(

Tilly~:)

De 'SHOCK' van Londen

Na lang wikken en wegen ben ik toch maar naar de finale van Wimbledon gegaan en het was geweldig. Ik heb zelfs foto's kunnen maken van Federer en Roddick en ik sta op de foto met Venus Williams (met de computer gedaan). Dit was het hoogte punt van mijn tijd hier, althans dat dacht ik tot de aanslagen, ik zal het nooit weer vergeten. De dag voor de aanslagen werd er bekend gemaakt dat Londen de Olympische Spelen mocht organiseren voor 2012 er was een groot feest in de middag en wij (huisgenoten) hadden gehoord dat er ook een groot feest zou zijn in de avond. Dit was iets wat we natuurlijk niet wouden missen dus zijn we naar het centrum gegaan om er even een kijkje te nemen en misschien wel tot laat in de nacht te feesten. Daar eindelijk aangekomen bleek dat het allemaal al voorbij was en dat het alleen maar in de middag werd gevierd. Wij zwaar teleurgesteld zijn maar door de stad gaan lopen en rond 12 uur 's nachts gingen we weer naar huis. We konden de volgende dag toch lekker uitslapen want we hadden in de middag les. Maar omdat we toch nog vrij vroeg thuis waren had ik er even over na zitten denken om toch nog vroeg op te staan de volgende ochtend om souveniertjes te gaan kopen in het centrum. 's Ochtends werd ik erg vroeg wakker en ik was nog heel moe en op dat moment dacht ik 'nee ik blijf nog lekker even in mijn bed liggen'. Rond 10 uur, half 11 ging mijn telefoon, ik dacht wie kan dat nou zijn. Mijn zus had me een berichtje gestuurd: Leef je nog?! Bij mezelf dacht ik wat is dat nou voor stomme vraag natuurlijk leef ik nog, ik dus meteen een berichtje terugsturen waarom ze dat vraagt. Krijg ik meteen te horen dat er explosies in Londen waren, ik zat meteen rechtop in mijn bed, sprong eruit en deed de tv aan (dacht er helemaal niet bij na dat ik nog een kamergenoot had die lag te slapen, maar die sprong ook meteen uit bed want die zag dat het ernstig was). Ik zag op tv dat er een grote explosie in een bus was geweest en de hele achterkant was weg, grote bloedvlekken zaten heel hoog op de muur van een gebouw, er waren explosies geweest in metrostations, ik wist niet wat ik hoordde. Nog geen 2 seconden later belt mijn moeder om ook te vragen of ik nog leef, ze stond helemaal te trillen en vanaf dat moment werd ik steeds gebeld en werden er smsjes gestuurd. Ik denk ik stuur maar meteen een berichtje naar iedereen zodat ze weten dat ik oke ben en dat ze niet hoeven te bellen. Ik wou eigenlijk meteen naar school gaan om te mailen naar iedereen en te kijken of vrienden oke waren. Maar op het moment dat ik weg wou gaan lag alles plat, geen treinen, geen metro, geen bussen het hele Londense leven lag stil en iedereen zat voor de tv te luisteren wat er wel eigenlijk niet gebeurd was en meteen bellen of iedereen ongedeerd was. De volgende dag gingen nog best wel veel mensen gewoon weer aan het werk of naar school. Maar dit keer gingen er heel veel mensen op de fiets en dat is iets heel ongewoons voor Londen. Veel metro's waren ook leeg de eerste paar dagen erna omdat toch nog wel veel mensen bang waren. Zelfs de zalen voor de musicals waren niet helemaal gevuld. Er is 1 station waar nog steeds lijken van mensen onder de grond liggen maar daar heel moeilijk vandaan zijn te halen en heel veel mensen zijn vermist. Ze hebben ook nog niet alle mensen kunnen identificeren die in die bus zaten die ontploft was. Het is allemaal heel tragisch, maar iedereen zegt 'het had veel erger kunnen zijn'. Gelukkig hebben de mensen die hier wonen al zo lang met dit soort dingen te maken gehad, hebben ze veel geweld in de stad gehad, dat ze hier eigenlijk wel een beetje op voorbereid waren.

Het leven gaat hier nu gewoon door en iedereen denkt 'kom maar op, jullie kunnen ons niks maken'!