De 'SHOCK' van Londen

Na lang wikken en wegen ben ik toch maar naar de finale van Wimbledon gegaan en het was geweldig. Ik heb zelfs foto's kunnen maken van Federer en Roddick en ik sta op de foto met Venus Williams (met de computer gedaan). Dit was het hoogte punt van mijn tijd hier, althans dat dacht ik tot de aanslagen, ik zal het nooit weer vergeten. De dag voor de aanslagen werd er bekend gemaakt dat Londen de Olympische Spelen mocht organiseren voor 2012 er was een groot feest in de middag en wij (huisgenoten) hadden gehoord dat er ook een groot feest zou zijn in de avond. Dit was iets wat we natuurlijk niet wouden missen dus zijn we naar het centrum gegaan om er even een kijkje te nemen en misschien wel tot laat in de nacht te feesten. Daar eindelijk aangekomen bleek dat het allemaal al voorbij was en dat het alleen maar in de middag werd gevierd. Wij zwaar teleurgesteld zijn maar door de stad gaan lopen en rond 12 uur 's nachts gingen we weer naar huis. We konden de volgende dag toch lekker uitslapen want we hadden in de middag les. Maar omdat we toch nog vrij vroeg thuis waren had ik er even over na zitten denken om toch nog vroeg op te staan de volgende ochtend om souveniertjes te gaan kopen in het centrum. 's Ochtends werd ik erg vroeg wakker en ik was nog heel moe en op dat moment dacht ik 'nee ik blijf nog lekker even in mijn bed liggen'. Rond 10 uur, half 11 ging mijn telefoon, ik dacht wie kan dat nou zijn. Mijn zus had me een berichtje gestuurd: Leef je nog?! Bij mezelf dacht ik wat is dat nou voor stomme vraag natuurlijk leef ik nog, ik dus meteen een berichtje terugsturen waarom ze dat vraagt. Krijg ik meteen te horen dat er explosies in Londen waren, ik zat meteen rechtop in mijn bed, sprong eruit en deed de tv aan (dacht er helemaal niet bij na dat ik nog een kamergenoot had die lag te slapen, maar die sprong ook meteen uit bed want die zag dat het ernstig was). Ik zag op tv dat er een grote explosie in een bus was geweest en de hele achterkant was weg, grote bloedvlekken zaten heel hoog op de muur van een gebouw, er waren explosies geweest in metrostations, ik wist niet wat ik hoordde. Nog geen 2 seconden later belt mijn moeder om ook te vragen of ik nog leef, ze stond helemaal te trillen en vanaf dat moment werd ik steeds gebeld en werden er smsjes gestuurd. Ik denk ik stuur maar meteen een berichtje naar iedereen zodat ze weten dat ik oke ben en dat ze niet hoeven te bellen. Ik wou eigenlijk meteen naar school gaan om te mailen naar iedereen en te kijken of vrienden oke waren. Maar op het moment dat ik weg wou gaan lag alles plat, geen treinen, geen metro, geen bussen het hele Londense leven lag stil en iedereen zat voor de tv te luisteren wat er wel eigenlijk niet gebeurd was en meteen bellen of iedereen ongedeerd was. De volgende dag gingen nog best wel veel mensen gewoon weer aan het werk of naar school. Maar dit keer gingen er heel veel mensen op de fiets en dat is iets heel ongewoons voor Londen. Veel metro's waren ook leeg de eerste paar dagen erna omdat toch nog wel veel mensen bang waren. Zelfs de zalen voor de musicals waren niet helemaal gevuld. Er is 1 station waar nog steeds lijken van mensen onder de grond liggen maar daar heel moeilijk vandaan zijn te halen en heel veel mensen zijn vermist. Ze hebben ook nog niet alle mensen kunnen identificeren die in die bus zaten die ontploft was. Het is allemaal heel tragisch, maar iedereen zegt 'het had veel erger kunnen zijn'. Gelukkig hebben de mensen die hier wonen al zo lang met dit soort dingen te maken gehad, hebben ze veel geweld in de stad gehad, dat ze hier eigenlijk wel een beetje op voorbereid waren.

Het leven gaat hier nu gewoon door en iedereen denkt 'kom maar op, jullie kunnen ons niks maken'!